Τον Νοέμβριο στο Δημοτικό θέατρο της Ρόδου.
Η ιστορία της Ουράνιας ή άλλης μιας που ήθελε να πετάξει…
Γυναικοκτονια.
Συνέβαινε χτες.
Συμβαίνει σήμερα.
Θα συμβαίνει κι αύριο?
Με μεγάλη χαρά κι ανυπομονησία συναντιέμαι ξανά με την Πράξις.
Η αλήθεια είναι πως όταν μιλήσαμε να δουλέψουμε ξανά μαζί, με άλλο έργο είχαμε προγραμματίσει να
ασχοληθούμε.
Όμως ξαφνικά έπιασα τον εαυτό μου- όπως όλοι μας – να βάζουμε αυτά τα emoji της αγανάκτησης σε αναρτήσεις στα social που περιείχαν ειδήσεις με θύματα γυναίκες και ρώτησα τον εαυτό μου αν αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω?
Αν ως πολίτης, ως καλλιτέχνης – ως άνθρωπος, αρκεί – ή καλύτερα – αν με καλύπτει αυτή η αυτοματοποιημενη πια αντίδραση – που η όποια συναισθηματική φόρτιση κουβαλά εξατμίζεται στην ανάγνωση της επόμενης ανάρτησης ? Αν απλά πατώντας το κουμπί με τις φατσουλες δήλωσα και τελείωσα…
Αυτή η έκφραση αγανακτήσης – που έχουμε όλοι μας στο άκουσμα τέτοιων ειδήσεων, αυτό το πλέον έτοιμο : “πάλι?”, “Ως πότε πια?” είναι αρκετό?… Ή μήπως έπρεπε να κάνω τη δουλειά μου?
Έτσι προέκυψε αυτό το έργο κι αυτή η παράσταση.
Ευχαριστώ από καρδιάς την Πράξις που για άλλη μια φορά ταξιδεύουμε μαζί σε μια προσπάθεια που με κάνει να νοιώθω περήφανος που βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά.Γιώργος Ηλιόπουλος
“Μία από εμας”
Μουσική: Μάνος Σαββενας, Γιάννης Χατζηδιακος
Σκηνικά – Κοστουμια: Ανδρομάχη Μπατζουκη
Φωτιστική κι ηχητική εγκατασταση: Πάρης Κατσελας
